دلتنگي هاي آدمي راباد ترانه يي مي خواند،روياهايش راآسمان پرستاره ناديده مي گيرد، و هر دانه برفيبه اشكي نريخته مي ماند.سكوتسرشار از سخنان ناگفته استاز حركات ناكردهاعتراف به عشقهاي نهانو شگفتي

یك سرش
آویخته بر كوه،
كهكشان!

***

باریدن، و ایستادن،
وزیدن، و ایستادن،
شبِ آرام و خاموش.